Wyciągnij rękę przed siebie. Widzisz, to jest wielkość naszego obrazu. Gdy ten w trakcie pracy leży pomiędzy nami, byś mógł go kontrolować. Musisz sięgnąć do jego przeciwnego końca. Twoje ramię wyznacza wielkość naszego obrazu. To sztuka na naszą miarę. Spotkanie w abstrakcji, jaka otwiera się wewnątrz aktu twórczego. Tam Ciebie właśnie zapraszam. ​ W tym miejscu następuje ta najważniejsza zmiana w rozumieniu sztuki. Musisz podjąć decyzję, czy wchodzisz do Gry? Często boimy się stracić kontrolę, boimy się tej intymnej relacji, ale Gra właśnie tego uczy. Jak tracić kontrolę w sposób kontrolowany. Gdy ja wykonuje swój ruch, zwykły mazaj, kontroluję sytuację, gdy przekazuje ci pędzel, tracę kontrolę. Ty ją kontrolujesz. I tak, dopóty nie poczujemy - skończone. Oto jest obraz naszych relacji. Wydawałoby się, że to sztuka bycia z drugim, ale to nie całkiem prawda. Zdradzę pewien sekret, jaki odkryłem po 30 latach. Tak naprawdę, Gra w abstrakcję jest odkryciem w sobie drugiego brzegu. Tej przestrzeni, która nie do końca jest moja.